|
Laatst hebben we de klok weer moeten terugzetten. Beetje 'n rare zaak, vind ik altijd. De winter- en zomertijd zijn ingesteld om energie te besparen, zo las ik enkele dagen geleden in de krant. Weet U het nog: de oliecrisis, den Uyl die zei dat het "nooit meer zo zou worden als vroeger". De eerste autoloze zondag waarop we genoten van lege autowegen en volle fietspaden, want het was prachtig weer. De benzineprijzen schoten omhoog en we werden energiebewust. En in die tijd werd de zomertijd weer van stal gehaald. Nu weten we al lang dat het energieverbruik echt niet daalt door die zomertijd, maar toch blijft dat gehannes met die klokken in stand. Drie jaar achter elkaar hebben wij het wat dat betreft echt getroffen: toen moesten we tussen april en november vier keer de klok verzetten. Eerst ging de klok vooruit in de lente, dat was weer wennen, zoals elk jaar. Toen gingen we in de zomer op vakantie naar Engeland en daar leefden ze toen consequent een uur vroeger. Wij zetten onze horloges op de shuttle een uur terug en dat had wel een voordeel. We kwamen toen niet zo heel erg laat op onze bestemming aan en hadden nog een aardig deel van de dag tegoed. Op de terugweg moesten we dat uur weer inleveren; op de shuttle gingen de horloges een uur vooruit en in Frankrijk was het toen al behoorlijk laat. En we moesten daarna nog de hele rit naar huis via Frankrijk, België en Brabant. En in de herfst ging de klok weer terug. Wat een gewinkel! Ondanks de kleine ongemakken heeft dit sleutelen met de tijd ook iets geheimzinnigs: 's nachts is het plotseling een uur vroeger. De volgende zondagmorgen staan we op, meestal toch op de gewone tijd, en we voelen ons toch een beetje vreemd, want de klok staat op een ander tijdstip dan waar we zelf lichamelijk en geestelijk aan toe zijn. Als het voor ons 11.00 uur is wijst de klok pas 10.00 uur aan. Dus de hele dag krijgen we steeds een uur tegoed. Wat is nou verstandiger dan dat uur eens te gebruiken voor een Heel Goed Doel, zo bedacht ik die bewuste zondag aan het ontbijt. Wat zou ik nou eens kunnen doen om achteraf te kunnen zeggen: dit uur dat ik cadeau heb gekregen heb ik Uitermate Nuttig besteed? Bij het genieten van mijn eitje, mijn kopje thee en het zondagse klassieke muziekprogramma zat ik hierover te piekeren. Een Kerstverhaal schrijven of dat paar brieven, dat al lang op de post had gemoeten? De vakantiefoto's inplakken? Kerstkaarten maken? Aan de Sinter- klaasgedichten beginnen? Ik wist het niet. Het was een soort niemandsland dat paste bij de nevelige, stille herfstdag. Uiteindelijk is het een gewone zondag geworden waarin alle gewone karweitjes zijn afgehandeld. Maar wel was er de bijgedachte dat het allemaal anders aanvoelde, alsof we ons die dag voorbijliepen en achterna gezeten werden door een spookachtig extra uur. De dag erna was alles weer gewoon, een heel normale maandag. Het spookuur had ik niet echt voor iets bijzonders gebruikt, ik heb alleen rustig zitten ontbijten. Het enige tastbare resultaat is dit stukje. En daarnaast is er de onwrikbare zekerheid dat we dat onwerkelijke uur in de lente van 2002 weer zullen moeten inleveren: dan wordt de klok 's nachts een uur vooruit gezet en staan we 's morgens op met het rare gevoel dat we te laat zijn. En de hele dag door lopen we achter onszelf aan te hollen, op zoek naar dat ene verloren uur. Dat uur dat we deze herfst cadeau kregen en waar we iets Bijzonders mee zouden doen Niet dus, zoals gezegd hebt u alleen dit stukje eraan te danken.  |