|
Hebt u dat ook wel eens? Het is een dag met heerlijk weer, niet te koud en niet te warm, lekker een bloesje aan en je jas viert vakantie thuis aan de kapstok. De stoplichten staan vrolijk op groen en je ziet meteen een vrije parkeerplaats, misschien wel twee naast elkaar, zodat je niet wrikkend hoeft in te parkeren maar in één zwaai gelijk goed staat. Kent u dat? De caféhouders schuiven 's morgens al vrolijk hun tafeltjes en stoeltjes naar buiten en steken gelijk de parasols op. En in de bibliotheek liggen zo'n beetje drie favoriete boeken op je te wachten. Laatst was het weer zo'n dag, dan kan eigenlijk niks verkeerd lopen en zie je alleen maar leuke dingen en aardige mensen op straat. Ja hoor: ik zwierde op mijn fiets over het Raadhuisplein richting bibliotheek en daar stond een groot blauw gevaarte geparkeerd. Aan de zijkant stak een stuk hijskraan omhoog met daaraan vast zo'n bakje. Daarin stond een man die flink bezig was met iets onduidelijks. Ik vermoedde dat hij zich voorbereidde om de ramen van de tweede verdieping eens grondig te wassen. Oh, dit vond ik leuk, dit deed mij denken aan de tijd die ik heb doorgebracht op mijn oude middelbare school. Zo een à twee keer per jaar moesten daar ook de ramen gewassen worden natuurlijk, aan de buitenkant. En dat gebeurde dus altijd onder schooltijd. Als dan een leraar bezig was iets saais uit te leggen, wiskunde of zo, ik noem maar iets, dan werd er opeens met een klap een lange ladder tegen het kozijn gezet en kwam er even later een knul de treetjes op geklommen met een spons in zijn hand, een trekker tussen zijn broekriem en een emmer sop aan de bovenkant van de trap. Hij doopte die spons in de emmer en begon met een klets de ramen te wassen. En wij allemaal, die hele klas meiden zat dan vergenoegd te kijken: ha fijn, lekker even iets gezelligs tussen de wiskunde door! Afleiding!! De leraar mopperde even en probeerde ons weer bij de les te betrekken: kom op meisjes, hier is het te doen, dat is toch niks bijzonders, dat ramen wassen? Nu weer aandacht graag voor het bord en schrijf maar in je agenda…... Maar intussen ging dan die glazenwasser maar door: lange strepen sop met de spons en daarna pakte hij de trekker en zeemde het raam schoon, met lange piepende halen, heen en weer. En het leuke was dat hij ook nog de ándere ramen moest wassen, dus misschien hadden we diezelfde afleiding ook nog onder een andere saaie les, natuurkunde of zo, ik noem maar iets. Zou zich iets soortgelijks op dit moment afspelen in het gemeentehuis, vroeg ik mij af. Keken nu heel veel ambtenaren gefascineerd naar een spons die heen en weer zwierde? En was er dan ook een verstandig iemand die riep dat het mooi genoeg was en of ze hun aandacht nu wilden bepalen bij hun beeldscherm? De dag erna fietste ik weer over het plein: nog steeds stond het vierkante gevaarte er onverzettelijk geparkeerd en de arm met het bakje stond tegen de gevel aan. Maar nu hing een man met zijn benen in het bakje en de rest van zijn lichaam binnen in een openstaand raam. Juist: het ging dus niet om een glazenwasser, maar om iemand die iets repareerde. Dit hadden wij op de middelbare school helemáál fantastisch gevonden: tijdens een les een man die half binnen en half buiten het open raam hing en daar iets repareerde, wat dan ook; dan zouden we het volle lesuur totaal onbereikbaar geweest zijn voor de leraar, zeker weten! En hoe zou men reageren op het gemeentehuis? Zijn daar de kantoren waar de man binnen hangt soms voorlopig gesloten? Heeft men een ander rooster ingevoerd en zitten de ambtenaren een ijsje te eten? Want ook voor hen zal zo'n hangende man een onweerstaanbare afleiding zijn. En dat gevaarte blijft zijn aantrekkingskracht houden: tijdens het weekend stond het nors en onverzettelijk op wacht. Net een soort futuristische politieagent. Die arm en dat bakje staken dreigend uit, je zou even kunnen denken aan een verborgen camera die het zondagse Best in de gaten hield. Maandag zoemde alles weer van activiteit: het blauwe gevaarte was op z'n rupsbanden verplaatst, de arm bewoog en in het bakje stond een man met een groot raam in zijn handen. Op de bovenste verdieping van het gemeentehuis ontbrak een raam. Genietend fietste ik door. Het mysterie ging door, er waren heel veel mogelijkheden te bedenken. Nu zegt u natuurlijk: dom mens, het is natuurlijk iets heel normaals, onderhoud of zoiets. Waarom vráág je het gewoon niet?? Nee, dat doe ik nou eens niet. Want wat is er nu leuker dan elke dag even te gaan kijken wat er gebeurt en dan steeds andere mogelijke of onmogelijke verwikkelingen te bedenken? Daar kan geen werkelijkheid tegenop. Susanne Gondrie |